WAT - gebeurt - ER?!?!!??!?

Het was me gisteren het dagje wel zeg. Wat me toch gebeurde!! Let goed op, want u zult versteld staan.

De dag begon als elke andere. Om een uur of vijf besprong ik de bakker om hem wakker te maken zodat hij op tijd het brood (zo heet het eten dat hij voor de andere katten maakt) klaar kon maken. Zodra hij vertrokken was, bleef ik rustig met mijn mammie in bed. Zij heeft het altijd moeilijk in de ochtend dus het is beter dat ik haar rustig gezelschap houd en niet al te wild doe. De dag verliep verder als elke andere. Ik moet in huis blijven en wordt niet in de winkel toegelaten. Als de deur naar de winkel openstaat probeer ik toch altijd om er te komen. Ik weet niet wat het is, maar mijn dwang om de winkel en wat daar buiten is te ontdekken, is onbeheersbaar. Maar altijd is er wel iemand om me ervan te weerhouden. Hm, wacht maar tot ik groter ben. Ik vind wel een manier om naar buiten te gaan.

In de avond, als het donker is, en de deur van de winkel naar buiten gesloten is, dàn mag ik eindelijk in de winkel komen. Gisteren was het bijna zover. De zon begon al te zakken. De kleuren veranderden en het licht werd minder. Maar de kleuren waren niet hetzelfde als de andere dagen en ik had het gevoel dat het nog vroeg was, terwijl het al donker werd. En van het ene op het andere moment was het, terwijl ik gewoon ìn huis was, nat. Dat komt wel vaker voor, als mijn mammie aan een metalen uitsteeksel draait achter een gordijn. Dan valt er opeens water op mijn kop. Ik geloof dat ze dit douche noemen. Mijn huisgenoten gaan soms onder het stromend water staan en het lijkt alsof het vrijwillig en zelfs met plezier doen. Daar snap ik niets van.

Ook nu kwam het water van boven, maar alleen op de plekken in huis waar je héél hoog kunt kijken, overdag in het blauwe en ´s nachts, afhankelijk van de invalshoek, de maan ziet. Het kwam ongeveer met dezelfde kracht als in de douche, maar duurde langer en leidde tot veel actie en beweging. Er kwamen tweebenigen de winkel binnenrennen die ik al vaker gezien had. Kennelijk houden zij er net als ik niet van dat er water op hun kop valt. Eentje was iets kwijtgeraakt in wat ze de ´regen´ noemen. Hij had nog maar aan één van zijn voeten een stuk plastic. Kennelijk was hij de andere dus kwijtgeraakt, want meestal hebben de tweebenigen aan elke poot een stuk plastic. De andere tweebenigen kwamen met een veel kleiner exemplaar, dat allerlei onverwachte dingen doet, plotseling op me af komt rennen en alsmaar ´hola gatito´ roept. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik er niets van moet weten en heb haar mijn hoogste rug en dikste staart laten zien. Dat hielp. En toen wilde ik wat meer van dat kleine mormel weten, maar wel op gepaste afstand! Ik had wel een beetje medelijden met haar, want ze moest steeds allerlei truukjes doen van het vrouwtje.

Door al deze commotie waren ze mij misschien vergeten, want opeens had ik vrije toegang tot de winkel, terwijl de deur naar de wereld nog steeds open was. Maar mij houden ze niet voor de gek, ik wist wel wat zich daar buiten in die wereld afspeelde. Ook daar was het nat. Maar omdat ik de wereld nog niet zo goed ken weet ik niet of er wel ook droge plekken zijn, zoals hier in huis. Ik blijf nog even binnen en leer eerst wel op gevoelige plekken te lopen, zonder iets om te gooien.