Een p...je laten ruiken

Ha! Heb ik mijn mammie en tante Aristina toch even versteld doen staan! Het is alleen jammer dat de andere tweebenigen niet aanwezig waren om het hele schouwspel waar te nemen, want ik heb er wel even een show van gemaakt. Ik moest daarna twee uur slapen om weer een beetje bij te komen, maar het was het wel waard.

Ik had al een paar dagen in de gaten dat er in de afvoer in de patio van de keuken iets leefde. Mijn mammie had het ook in de gaten, omdat zij mij gefascineerd voor de afvoer zag zitten staren. Vandaag hat ik weer post gevat om te wachten tot het wezen zich aan mij zou tonen. Dit soort dingen moet je niet overhaasten en geduld is het tover-woord. Mijn mammie was wederom benieuwd en keek met me mee en samen zagen we het wezen voorzichtig tevoorschijn komen. ´Er zit een muis!´ zei ze tegen tante Aristina. Zo, nu wist ik tenminste ook wat het was. Ik wist dat het geen kakkerlak was, zoals ik een paar dagen geleden al gevangen had. Die avond was ik met mijn familie thuis en had ik opeens het buitenkansje om iets levends te pakken te krijgen. Geen idee wat het was en dus nam ik het mee om te tonen aan mijn huisgenoten. Zij geven altijd commentaar op wat ik doe en zo leer ik elke dag meer woorden. En nog in verschillende talen ook! Die avond hoorde ik ze zeggen dat ik een cucaracha te pakken had. En mijn mammie was overduidelijk blij met mijn prestatie, want ze zei dat ik het goed gedaan had. Ze was net zo enthousiast als wanneer ik me uitleef op de lege keukenrol.

Toen ik een paar dagen geleden een ander levend wezen in de afvoer zag, wist ik dat ik het te pakken moest zien te krijgen, zodat ze weer trots op me zou zijn. En vandaag werd mijn geduld dus beloond. Toen ik het wezen in mijn bek had en ermee vandoor ging riep tante: ´Hij heeft ´m te pakken!´ en vervolgens keken ze even toe hoe ik er hetzelfde mee deed als met de kruk of keukenrol, maar ik snapte niet wat ze bedoelden, toen ze even later begonnen te roepen dat ik het dood moest maken. Niet lang daarna pakte tante het me af en gooide het hard op de grond. Toen werd het wat minder leuk, want het wezen bewoog niet meer. Geeft niks, ik geef er gewoon een tik tegen met mijn poot, zodat het toch beweegt en ik er weer achteraan kan rennen. Ook die pret duurde niet zo heel lang, want toen pakte mijn mammie me de muis af en stopte het in een plastic zak in de prullenbak. Pfff... Verontwaardigd bleef ik luid protesteren, maar ze was onvermurwbaar en ze gaf me de muis niet terug.

Foto´s van de actie kan ik jullie niet laten zien, alleen van de ´plek des onheils´ (voor de muis dan).


Hier bracht ik een paar dagen geduldig wachtend door.


Hey! Er beweegt wat!


Als je steeds in dezelfde positie zitten, moet je af en toe even rek en strek oefeningen doen.


Na gedane arbeid is het goed rusten.

*******

Dus ben ik weer terug bij het oefenen met rollen, doppen, dozen, voeten, sleutels, pennen, luciferdoosjes, propjes, potjes, lege tonijnblikjes, kabels, condooms (euh... verpakt en ongebruikt!), kranten, stapels blikken en flessen, steentjes, folders, aanstekers of wat ik ook maar tegenkom. Daar zijn mijn huisgenoten niet altijd blij mee, maar ik moet toch oefenen, of niet dan? Anders wordt ik nooit een echte tijger!!