Hoezo lui?

Nu ik eindelijk een beetje kan schrijven, begin ik ook maar mijn eigen blog, want ik heb het gevoel dat die rare grote tweepotige katten waar ik nu mijn huis mee deel, u het idee geven dat ik hier alleen maar lig te luieren. Euh, ahum, voor een groot deel is dat wel waar, maar zo zit een kattenleven nou eenmaal in elkaar. We worden actief op het moment dat we honger hebben en op zoek gaan naar eten, zodat we de rest van de tijd kunnen rusten van de jacht vol actie en lichaamsinspanning. Die grote katten hier hebben dat niet begerepen, want ze zijn de hele dag door druk in de weer. En niet eens om eten voor zichzelf te maken, maar voor andere tweepotige katten... nou ja zeg! Die anderen liggen waarschijnlijk wel de hele dag te luieren, net als ik, en komen hier naartoe als ze honger hebben. In ruil voor velletjes papier of stukjes metaal nemen ze hun eten mee, of eten het hier op. Lekker makkelijk zeg! Hoewel ik niet mag klagen, want er staat ook altijd een bakje met eten voor mij klaar. En ik hoef alleen maar een beetje rond te snuffelen als ik wat anders wil eten, want er liggen vaak wel stukjes croissant, pizza of andere lekkernijen op de grond.

Mijn nieuwe mammie heeft me inmiddels wel op ratsoen gezet wat de melk betreft. Dat krijg ik nog maar heel af en toe, grmbl... Maar ze heeft wel gelijk, want ik ben al lang geen baby meer. Ik ben heus al wel een angstaanjagende tijger! Zo angstaanjagend dat de vliegen er als een haas vandoorgaan als ze me alleen al zien, zodat ik niet de kans krijg om ze te vangen. Daar is dus weinig lol aan te beleven. Het is veel leuker om vanuit een donker hoekje of een doos één van de andere katten te bespringen als ze nietsvermoedend voorbij lopen, hihi. En dan durven ze nog te zeggen dat ik niets uitvoer en dat ik ook maar eens aan ´t werk moet. Poeh, alsof ik niets doe zeg! Ik zorg er bijvoorbeeld voor dat mijn twee huisgenoten zich niet verslapen. ´s Ochtends om een uur of vijf bespring ik ze altijd in hun bed, zodat ze op tijd het eten klaar hebben voor de andere katten. En ook jaag ik regelmatig op kurken, doppen, en lege keukenrollen. Dus geloof niet wat die Mirafish allemaal over mij schrijft, ik ben echt wel erg nuttig bezig. Het bewijs ziet u in onderstaand filmpje.



Nou, mijn poten zijn nog zo niet heel erg gewend aan dat getyp, dus ik hou het voor deze eerste keer voor gezien. Een volgende keer zal ik verder u inwijden in het leven van een nobele kat in een franse bakkerij in León, Nicaragua.